Unutmadan

1 yıllık güncelleme                        6 Şubat 2020

evet, olmuş o kadar. 1 yıldan fazla zamandır yazmamışım hiç. aklıma çokça gelmişti aslında yazmak. insan kafasında cümleleri kuruyor, yazıyor ama bunu bi yere aktarmak güç geliyor. halbuki geçen bir sene içinde yazmaya çok da ihtiyaç duyduğum zamanlar oldu. olsun, şimdi oturdum yazıyorum işte. 
Gelelim 1 yıllık güncellemelere;
*haziranda nişanlanıp ekim sonunda da evlendik :) yaptığımız en güzel şey hayatlarımızı birleştirmekti umur'la. inşallah hep böyle düşünüp böyle hissederiz. benim canım sevgilim...
neredeyse 4,5 yıldır birbirimizin hayatındayız. zaman mı beni değiştiren, olgunlaştıran yoksa yaşadığımız ilişki mi ayrımsayamıyorum ama umuru ve onunla zamanın ilerlemesini seviyorum. hiç olmadığım kadar güvende hissettiğim yer onun yanı, teni, kucağı.

neyse dur şimdi.. akşama kadar methiyeler düzebilirim umura  :) ama değişen bi kaç şeyden daha bahsetmem gerek.
ne zamandır aklımdaolan ve o çok istediğim yoganın temelleri uzmanlaşma eğitimine başladım, yoga8'de. ah ismini sevdiğim :) 8'i seviyom.

nikahtan 4 gün sonra mıydı neydi eğitimin ilk buluşması vardı, bunun için izmirden döndük istanbula. çok güzeldi ilk buluşma, içim kaynadı. belliydi orada başlayan eğitim yolculuğu bende bi şeyleri uyandıracak, dönüştürecek ve değiştirecekti. bunu hissetmiştim. şimdi şubatın 6'sı ve 2020 deyiz. eğitim hala devam ediyor ve ben hala seviyorum. eskisi kadar meditasyondan keyif alamıyorum ama bu da bir süreç biliyorum. kontrol etme yetisine olan arzum ile savaşıyorum meditasyon boyunca. çok yorucu olabiliyor. aslında bu zamana kadar bu kadar zorlandığım zaman olmamıştı hiç. demek ki aşama kaydettim ve kabuk kırılıyor içerde bi yerlerde, doğru yoldayım o zaman :) sadece yavaşlamam gerek şu aşamada. onu hatırlatıyorum kendime ve öz şefkatin değerini, kıymetini.

hep mutlu olmayı beklemiyorum hayattan, kendimi beklentiye sokmak mutsuz olduğumda kendimi suçlu hissetmeme sebep olabilir. hayat bu, içindeki her şey bizim için. mutluluk, hüzün. yapılması gereken ve eninde sonunda mutlu edecek tek şey kabullenmek, kucaklamak ve sürekli şükretmek. bu üçünü unutmamak gerek. bence de pollyannacılık oynamak güzel, napalım ki. ağlamak istesek sebep çok, dünyada sayısız acı türü var. kimler neleri deneyimliyor kim bilir, Rabbim hepsine sabır ve dayanak versin. 

bu aralar hep aklıma gelmesi dileğimle diyip öyle de sonlandırmak istiyorum;
Allahım bana değiştiremeyeceğim şeyleri kabullenmek için sabır, değiştirebileceğim şeyleri değiştirebilmek için cesaret ve ikisinin arasındaki farkı anlayabilmem için akıl ver.

her şey için çok teşekkür ederim Rabbim. şükürler olsun!